"Pasaż" czyli "przejście" to autorski typ instalacji skomponowanej z elementów, które stanowić mogą samodzielne prace lub przewijać się ("przechodzić") przez różne instalacje określane tym mianem. Do idei "pasażu" prowadziły Bednarskiego doświadczenia z multiplami głowy Marksa, różnymi wariantami montażu "Moby Dicka", wreszcie pracami "modularnymi". Nazwą tą określić należy obiekty i komponowane z nich większe zestawy (instalacje) zbudowane z określonych jednakowych elementów, a mianowicie: metalowych stołów o stałych wymiarach oraz zamkniętych lub ażurowych ostrosłupów, będących budulcem "kolumn" dowolnej długości bądź przestrzennych "gwiazd". Dodawane do nich różnobarwne światła, kryształowe naczynia, serwetki, gałęzie drzew itp. dopełniały tylko znaczenia i nastrój prac takich jak "Pałac" (1987), "Inkubator", "Zimna wylęgarnia" (obie z 1988) i in.

Z wymienionych "modułów" zbudowane zostały instalacje z 1990 roku: "Pasaż złamanej kolumny" i "Trzy Pasaże". Elementy serii "Vision & Prayer (after Dylan Thomas)" złożyły się na "Pasaż V&P" w końcu tegoż roku. Kolejną odsłoną była seria "Ciemnych Pasaży" z 1993 roku, składanych już z innych, acz nadal jednorodnych w charakterze elementów " eksponujących prywatność, osobiste refleksje i wspomnienia artysty.

Z czasem "pasaże" Bednarskiego odchodzą od wyróżników "morfologicznych" (granicę wyznaczyły tu jednorodne pod tym względem "Słoneczne pasaże" z 1995 roku) w stronę symbolu, metafory, często podbudowanej konkretnymi odniesieniami historycznymi, które artysta wywołuje używając różnych materii i efektów " świateł, ciemności, dźwięków itp.