Umiejętności Bednarskiego jako klasycznie wykształconego rzeźbiarza najpełniej ujawniły się w pierwszym po studiach okresie twórczości, kiedy regularnie uczestniczył w plenerach i sympozjach rzeźbiarskich w Polsce, a od 1982 również za granicą. Wśród powstałych wtedy rzeźb zwraca uwagę grupa ?portretów dłoni?, ułożonych w znaczące gesty: zwiniętych w pięść (?Milczenie?, 1979, ?Miejsce urodzenia?, 1982), z wysuniętym wskazującym palcem (?Gest?, 1979), ujmujących typowy bilet z dziurką (?Bilet?, wersja duża i mała z 1979). Te rzeźbiarskie ?gesty? niby milczące ostrzeżenie zapowiadały bunt. W 1983 roku rzeźbiarz stworzył pracę przyjętą za znak powszechnego porozumienia ? gest V z uciętymi palcami. Motyw ?Victorii Victorii? po raz pierwszy pojawił się jako projekt plakatu dla Grotowskiego na zaginionym rysunku z 1980 roku (znanym jedynie z reprodukcji). W 1982 roku pojawił się w rysunku wykonanym dla podziemnego ?Tygodnika Wojennego?, z którym Bednarski współpracował jako grafik.

Wyrazista metaforyka rzeźb z tego okresu nie wyczerpywała się w języku gestów. Nie mniej wymowny był ?Portret zbiorowy? z 1980, którego powiększona wersja dwadzieścia pięć lat później miała stać się pomnikiem ?Solidarności? w Warszawie (replika z pleksiglasu jest modelem tego niezrealizowanego monumentu). Dokumentem nastrojów stanu wojennego jest ?Kartka z dziennika 13 XII 1981? ? pamiątka autentycznego zdarzenia z pierwszego dnia ?wojny polsko-jaruzelskiej?, a także ?Judasz?.